Repository of Research and Investigative Information

Repository of Research and Investigative Information

Hormozgan University of Medical Sciences

Thesis #6661

[error in script] (2019) بررسی عوامل پیش بینی کننده ی اختلال دو قطبی در بیماران مبتلا به افسردگی عمده ی بستری شده در بیمارستان ابن سینا بندرعباس در طی سال های 94-1390. پایان نامه مقطع Doctoral.

[img] Image
hasanvand.jpg
Restricted to Repository staff only

Download (320kB)

Abstract

اختلال دو قطبی یک بیماری روانشناختی ناتوان کننده با ویژگی اپیزودهای مانیا و هایپومانیا و اپیزودهای افسردگی است. ارتباط برخی خصوصیات دوره های افسردگی عمده با تغییر تشخیص به اختلال دو قطبی در مطالعات پیشین مورد بررسی قرار گرفته است. از این رو در این مطالعه به بررسی عوامل پیش بینی کننده ی اختلال دو قطبی در بیماران مبتلا به افسردگی عمده پرداختیم. روش کار: در این مطالعه ی توصیفی- تحلیلی گذشته نگر، پرونده ی تمام بیماران بستری شده در بیمارستان ابن سینا بندرعباس با تشخیص اختلال افسردگی عمده طی سال های 1390 تا 1394 با حداقل یک بار سابقه ی بستری مجدد، حداقل 3 ماه فاصله ی بستری اول و دوم و حداقل 3 سال پی گیری در بیماران فاقد تغییر تشخیص، مورد ارزیابی قرار گرفت. اطلاعات بیماران شامل سن اولین بستری، جنسیت، وضعیت تأهل، تحصیلات، سوء مصرف مواد مخدر، سابقه ی خانوادگی اختلالات خلقی، افکار خودکشی، علائم سایکوتیک و علائم افسردگی آتیپیک در اپیزودهای افسردگی، سن تغییر تشخیص به اختلال دو قطبی، فاصله ی زمانی تا تغییر تشخیص، تعداد کل دفعات بستری با اختلال افسردگی عمده و میانگین دفعات بستری در سال در چک لیستی ثبت گردید. سپس اطلاعات جمع آوری شده جهت انجام تجزیه و تحلیل آماری وارد نرم افزار SPSS گردند. یافته ها: مجموعاً پرونده ی 183 بیمار با اختلال افسردگی عمده مورد بررسی قرار گرفت. از این میان 101 نفر (55/2 %) مرد و 82 نفر (44/8 %) زن بودند. میانگین سن بیماران هنگام اولین بستری 12/56± 35/39 سال بود. تغییر تشخیص به اختلال دو قطبی در 51 نفر (27/9 %) رخ داده بود. میانگین تعداد کل دفعات بستری در شرکت کنندگان این مطالعه 3/85 ± 3/93 بار، میانگین سن هنگام تغییر تشخیص 12/26 ± 37/04 سال و میانگین فاصله تا تغییر تشخیص به ماه 65/4 ± 40/82 ماه و 5/45 ± 3/4 سال به دست آمد. میان سوء مصرف مواد مخدر و تغییر تشخیص به اختلال دو قطبی ارتباط معکوس و معنادار یافت شد (P=0.033). بعلاوه میان وجود علائم افسردگی آتیپیک و علائم سایکوتیک با تغییر تشخیص نیز ارتباط معنادار دیده شد (به ترتیب P<0.001 و P=0.004). تعداد دفعات بستری با افسردگی نیز به طور معناداری در افراد با تغییر تشخیص به اختلال دو قطبی بیش از افراد بدون تغییر تشخیص به دست آمد (P=0.006). اما در رگرسیون لجستیک تنها وجود علائم آتیپیک در اپیزودهای افسردگی با تغییر تشخیص به اختلال دو قطبی با OR=35.45 (فاصله اطمینان 95 %، 9/53 تا 131/84) و P<0.001 ارتباط معنادار داشت. نتیجه گیری: در بیماران مبتلا به اختلال افسردگی عمده، وجود علائم افسردگی آتیپیک و علائم سایکوتیک در اپیزودهای افسردگی، فقدان سوء مصرف مواد مخدر و بالاتر بودن تعداد دفعات بستری با افسردگی پیش بینی کننده ی تغییر تشخیص به اختلال دو قطبی هستند. واژگان کلیدی: اختلال افسردگی عمده، اختلال دو قطبی، تغییر تشخیص، عوامل پیش بینی کننده

Item Type: Thesis (Doctoral)
Thesis Type: Doctoral
Keywords: اختلال افسردگی عمده، اختلال دو قطبی، تغییر تشخیص، عوامل پیش بینی کننده
Supervisor:
Supervisor NameEmail
مویدی, فرحUNSPECIFIED
Subjects: WM Psychiatry > WM 475-611 Other Disorders
Divisions: Education Vice-Chancellor Department > Faculty of Medicine > Departments of Clinical Sciences > Department of Psychiatric
Depositing User: کتابخانه مرکزی دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان
URI: http://eprints.hums.ac.ir/id/eprint/6661

Actions (login required)

View Item View Item