Repository of Research and Investigative Information

Repository of Research and Investigative Information

Hormozgan University of Medical Sciences

Thesis #5835

[error in script] (2017) اثر Genistein بر بیان ژن های مسیر بیوژنز miRNA (Dicer و AGO2) در لوسمی لنفوبلاستیک حاد (ALL). پایان نامه مقطع Masters.

[img] Image
piroozian.jpg
Restricted to Repository staff only

Download (376kB)

Abstract

لوسمی لنفوئیدی حاد شایع ترین سرطان در دوران کودکی است، بطوریکه یک سوم سرطان های این دوران را به خود اختصاص داده است. عوامل ژنتیکی و محیطی موجب ایجاد این سرطان می شوند، از عوامل ایجاد کننده ی این سرطان که اخیرا مورد توجه قرار گرفته miRNA ها می باشند. به طور کلی برهم خوردن بیان miRNA ها می تواند بر تنظیمات حیاتی سلول نقش داشته باشد. بنابراین می توان فرض بر آن داشت که ژنهای دخیل در مسیر بیوژنز miRNA ها در سرطانهانقش داشته باشد. تا کنون هیچ مطالعه ای در زمینه ی اثر جنستین بر بیان ژن های مسیر سنتز miRNA ها صورت نگرفته است. هدف: در این مطالعه به ارزیابی بیان ژن های سیتوپلاسمی سنتز miRNA در بیماران مبتلا به ALL و نیز اثر جنستین بر بیان این ژن ها در رده های سلولی این سرطان پرداخته شد. روش کار: در این مطالعه از 25 نمونه ی انسانی بیمار مبتلا به ALL و 25 نمونه ی سالم به عنوان کنترل برای ارزیابی تغییرات بیان AGO2 و Dicer استفاده شد. هم چنین در این مطالعه از 4 رده ی سلولی Jurkat، Molt4، Molt17 و Naml6 جهت تیمار دارو استفاده شد. دوزهای مورد استفاده جهت تیمار سلولها 15، 30، و 60 µM از جنستین در دو بازه ی زمانی 24 و 48 ساعته بود. بعد از تیمار سطوح بیان Dicer و AGO2 مورد ارزیابی قرار گرفت. جهت بررسی میزان آپوپتوز سلول ها در همین بازه ی زمانی فلوسایتومتری گذاشته شد. یافته ها: سطوح بیان Dicer و AGO2 به طور معناداری در بیماران نسبت به گروه کنترل به ترتیب افزایش و کاهش یافت (P<0.05). یافته های ما نشان می دهد که جنستین می تواند باعث کاهش در تعداد سلول های زنده و افزایش مرگ و میر رده های لنفوئیدی شود (P<0.05 ). غلظت µM 60 جنستین بیشترین میزان مرگ و میر را در هر 4 رده ی لنفوئیدی ایجاد کرد. استفاده از جنستین در سلول ها باعث افزایش معنادار بیان Dicer در دو رده ی سلولی Naml6 و Molt17 گردید ولی در دو رده ی دیگر تغییرات بیان ناشی از اثر جنستین معنادار نبود (P>0.05). افزایش بیان ژن AGO2 پس از تاثیر داروی جنستین در مقایسه با گروه تیمار نشده در هر 4 رده ی سلولی مطالعه ی حاضر از لحاظ آماری معنادار بود (P<0.05). نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان می دهد که جنستین باعث افزایش میزان مرگ ومیر سلول های ALL و تغییر بیان Dicer و AGO2 می گردد. همچنین باعث ایجاد مرگ سلولی از طریق آپوپتوز می شود و نیز با توجه به مقایسه ی نرخ رشد و نتایج حاصل از فلوسایتومتری، می توان برای جنستین نقشی احتمالی در مهار رشد سلولی از طریق اثر بر چرخه سلولی و خاصیت ضدتکثیری نتیجه گرفت. در هر حال در مطالعات آینده بهتر است مداخله های انسانی صورت گیرد تا اثرات بالینی آن بیشتر مشخص شود. همچنین با مقایسه ی یافته های حاصل از تغییرات بیان ژن در نمونه های انسانی نسبت به نمونه های سلولی می توان گفت که جنستین می تواند نقش مهار رشد سلولی و نیز افزایش آپوپتوز از طریق افزایش بیان AGO2 داشته باشد. کلمات کلیدی: جنستین، Dicer ، AGO2، لوسمی لنفوئیدی

Item Type: Thesis (Masters)
Thesis Type: Masters
Keywords: جنستین، Dicer ، AGO2، لوسمی لنفوئیدی
Supervisor:
Supervisor NameEmail
ملک زاده, کیانوشUNSPECIFIED
Subjects: QU Biochemistry. Cell Biology and Genetics > QU 300-560 Cell Biology and Genetics
Divisions: Education Vice-Chancellor Department > Faculty of Medicine > Department of Basic Science > Department of Genetic
Depositing User: کتابخانه مرکزی دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان
URI: http://eprints.hums.ac.ir/id/eprint/5835

Actions (login required)

View Item View Item