Repository of Research and Investigative Information

Repository of Research and Investigative Information

Hormozgan University of Medical Sciences

Thesis #2604

[error in script] (1389) بررسی اثر تزریق وریدی اندانسترون بر کاهش دفعات استفراغ و طول مدت بستری در کودکان مبتلا به گاستروانتریت حاد مراجعه کننده به بیمارستان کودکان بندرعباس در سال ‮‭۱۳۸۸‬. پایان نامه مقطع Doctoral.

[img] Image
967.JPG
Restricted to Repository staff only

Download (219kB)

Abstract

مقدمه: گاستروانتریت یکی از شایع‌ترین بیماری‌های عفونی انسان است. با توجه به عوارض ناشی از تجویز متوکلوپرامید و پرومتازین و همچنین اختلاف نظر موجود در مورد استفاده از اندانسترون در درمان استفراغ ناشی از گاستروانتریت حاد این مطالعه با هدف بررسی اثر تزریق وریدی اندانسترون بر دفعات استفراغ و طول مدت بستری در کودکان مبتلا به گاستروانتریت حاد کودکان صورت گرفت. در یک کارآزمایی بالینی دوسو کور در سال ‮‭۱۳۸۸‬ تعداد ‮‭۱۰۰‬ کودک مبتلا به گاستروانتریت حاد همراه با استفراغ مراجعه کننده به بیمارستان کودکان بندرعباس به صورت تصادفی به دو گروه مساوی تقسیم و پس از اقدامات درمانی اولیه به یک گروه از بیماران اندانسترون وریدی تک دوز به میزان ‮‭mg/kg۰/۱۵‬ و به گروه دوم ‮‭cc۲‬ دکستروز ‮‭۵‬درصد وریدی به عنوان دارونما تزریق شد. دو گروه مورد مطالعه از نظر دفعات استفراغ و طول مدت بستری بعد از درمان مورد مقایسه قرار گرفتند. معیارهای ورود شامل کودکان سنین ‮‭۶‬ ماه تا ‮‭۱۴‬ سالی بود که بطور حاد (کمتر از ‮‭۴۸‬ ساعت) دچار اسهال و استفراغ شده و استفراغ آنها با مایع درمانی (خوراکی یا وریدی) تا ‮‭۴‬ ساعت پس از شروع مایع درمانی قطع نشده بود. معیارهای خروج از مطالعه شامل حساسیت قبلی به اندانسترون، استفراغ خونی، سابقه اعمال جراحی شکمی، مسمومیت به دلیل مصرف داروها و یا مواد شیمایی و بیماریهای زمینه‌ایی دیگری که موجب استفراغ می‌شوند مانند مننژیت، سپسیس، پانکراتیت و تورسیون بیضه بود. پس از جمع آوری اطلاعات، پرسشنامه کدگذاری و وارد نرم افزار آماری ‮‭SPSS16‬ شد و با بکارگیری روشهای آماری توصیفی و آزمون‌های کای اسکوئر و آزمون ‮‭T‬ مستقل مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: تفاوتی بین دو گروه از نظر سن، وضعیت دهیدراتاسیون، محل سکومن، نوع اسهال وجود نداشت. (‮‭۰/۰۵‬<‮‭P‬) میانگین تعداد دفعات استفراغ در بدو ورود در گروه مورد ‮‭۱/۴۷۰‬+-‮‭۳/۶۰‬ و در گروه شاهد ‮‭۱/۳۸‬+-‮‭۲/۷۰‬ بود(‮‭۰/۰۵‬>‮‭.)P‬ متوسط طول مدت بستری در گروه مورد ‮‭۱۸/۶۲‬+-‮‭۳۸/۳۰‬ ساعت و در گروه شاهد ‮‭۲۵/۷۹‬+-‮‭۴۵/۱۰‬ ساعت بود (‮‭۰/۳۵۲‬=‮‭P‬) همچنین میانگین تعداد دفعات استفراغ طی ‮‭۴‬ ساعت بعد از درمان در گروه مورد (گروه دریافت کننده اندانسترون) ‮‭۰/۲۳‬+-‮‭۰/۰۶‬ و در گروه شاهد ‮‭۰/۹۰‬+-‮‭۰/۵۸‬ بود (‮‭۰/۰۰۰‬=‮‭.)P‬ در هیچ کدام از دو گروه موردی از عوارض دارویی مشاهده نشد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه شواهد موجود به نفع استفاده از اندانسترون در درمان استفراغ ناشی از گاستروانتریت حاد را در کودکان تقویت می‌کند. واژگان کلیدی: اندانسترون، گاستروانتریت حاد، استفراغ

Item Type: Thesis (Doctoral)
Thesis Type: Doctoral
Keywords: اندانسترون، گاستروانتریت حاد، استفراغ
Supervisor:
Supervisor NameEmail
قهرمانی, فرهادUNSPECIFIED
Subjects: gastroenclogy
pediatric
Divisions: Education Vice-Chancellor Department > Faculty of Medicine > Departments of Clinical Sciences > Department of Pediatrics
Depositing User: کتابخانه مرکزی دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان
URI: http://eprints.hums.ac.ir/id/eprint/2604

Actions (login required)

View Item View Item