Repository of Research and Investigative Information

Repository of Research and Investigative Information

Hormozgan University of Medical Sciences

Thesis #2396

[error in script] (2013) تعیین اثر درمان ایندومتاسین در مقایسه با نیفدیپین در توقف دردهای زایمانی زودرس در بیماران بستری در بیمارستان شریعتی در سال ‮‭1392‬. پایان نامه مقطع PhD.

[img] Image
1447.JPG
Restricted to Repository staff only

Download (132kB)

Abstract

زمینه: زایمان زودرس یکی از مهمترین مشکلات مامایی است که قسمت عمده مرگ و میر و موربیدیتی نوزادان را حتی در جوامع پیشرفته سبب میشود. توکولیتیکی که به طور کامل موثر بوده و بدون عارضه باشد، وجود ندارد و داروهای توکولیتیک از نظر قیمت، اختصاصی بودن تاثیر فقط بر روی رحم، عوارض و تاثیر با یکدیگر متفاوت هستند. هدف :تعیین اثر درمان ایندومتاسین در مقایسه با نیفدیپین در توقف دردهای زایمانی در بیماران دچار زایمان زودرس روش اجرا: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی دو سویه کور است که در آن ‮‭300‬ زن باردار با شکایت دردهای زایمانی و با سن حاملگی ‮‭26‬ تا ‮‭۳۲‬ هفته بر اساس معیارهای ورود و خروج وارد مطالعه شدند. زنان واجد شرایط بطور تصادفی در یکی از دو گروه گرفتند در هر دو گروه تعداد انقباضات تثبیت شده، حداقل ‮‭4‬ انقباض بالاتر از ‮‭20‬ ثانیه وجود داشت. در گروه نیفیدیپین، کپسول نیفیدیپین ‮‭10‬ میلی گرم هر ‮‭20‬ دقیقه تا حداکثر ‮‭4‬ دوز یا در صورت قطع انقباض، دوز نگهدارنده ‮‭10‬ میلی گرم هر ‮‭6‬ ساعت در ‮‭24‬ ساعت اول وسپس ‮‭10‬ میلی گرم هر ‮‭8‬ ساعت در ‮‭24‬ ساعت دوم تجویز شد. در صورت عدم قطع پی دو ساعت از تجویز آدالات، یا فشار خون کمتر از ‮‭90/60‬ میلی متر جیوه، دارو قطع می گردید. در گروه ایندومتاسین، شیاف ‮‭100‬ میلی گرم رکتال ایندومتاسین گذاشته شد و در صورت متوقف نشدن انقباضات، تکرار دوز با فاصله ‮‭1‬ ساعت صورت می گرفت و در صورت متوقف نشدن ‮‭100‬ میلی گرم ‮‭12‬ ساعت بعد تجویز می شد و کلا ‮‭48‬ ساعت، هر ‮‭12‬ ساعت ادامه یافت. حداکثر دوز تجویزی در این مادران ‮‭200‬ میلی گرم روزانه بود. در هر دو گروه جهت تسریع بلوغ ریه جنین، بتامتازون ‮‭12‬ میلی گرم هر ‮‭24‬ ساعت به مدت ‮‭48‬ ساعت داده شد. فشار خون مادر قبل از تجویز داروها و هر ‮‭15‬ دقیقه به مدت ‮‭2‬ ساعت و بعد از هر ‮‭4-6‬ ساعت بررسی می گردید. انقباضات نیز در ‮‭2‬ ساعت اول هر ‮‭15‬ دقیقه و در صورت کنترل هر ‮‭4-6‬ ساعت چک می شد. اثر بخشی درمان بصورت قطع انقباض در ‮‭2‬ ساعت اول بعد از شروع درمان سنجیده می شد، در صورتی که بیماران ‮‭2‬ ساعت پس از شروع درمان به درمان پاسخ ندهند، عدم پاسخ به درمان تلقی شده و داروهای توکولیتیک دیگری دریافت می کردند. بیمارانی که پس از دو ساعت انقباض نداشتند، تا ‮‭48‬ ساعت و تداوم حاملگی تا ‮‭7‬ روز بعد از شروع درمان و تا زمان زایمان بیماران از نظر اثر توکولیتیک پیگیری می شدند. نتایج: نتایج حاصل از مطالعه حاضر نشان داد که بعد از گذشت ‮‭48‬ ساعت اول ف داروی نیفدیپین به طور قابل توجهی نسبت به ایندومتاسین اثر بخشی بیشتری در کاهش زایمان داشت ‮‭.)P=0/047(‬ در ‮‭48‬ ساعت اول پس از شروع درد ‮‭P=0/437(‬) و نیز پس از هفته ‮‭P=0/345( 34‬)، دو دارو کارایی محسوسی نسبت به یکدیگر نداشتند. از نظر فاکتورهای خطر جنینی نیز دو گروه نسبت به یکدیگر برتری قابل توجهی را نشان ندادند. البته عوارض ایجاد شده ناشی از داروها در گروه ایندومتاسین به طرز معنی داری پایین تر از گروه نیفدیپین بود و مادران عوارض کمتری را با آن تجزیه کردند. نتیجه گیری: در مجموع به نظر می رسد هر دو داروی نیفدیپین و ایندومتاسین از ایمنی و اثر بخشی کافی برای استفاده به عنوان یک توکولیتیک برخوردار میباشد.

Item Type: Thesis (PhD)
Thesis Type: PhD
Keywords: واژگان کلیدی: ایندومتاسین، خونریزی، زایمان زودرس، نیفدیپین
Supervisor:
Supervisor NameEmail
علوی, آذینUNSPECIFIED
Advisor:
Advisor NameEmail
نجفیان, آیداUNSPECIFIED
Subjects: obstetrics and gynecology
Divisions: Education Vice-Chancellor Department > Faculty of Medicine > Departments of Clinical Sciences > Department of Obstetrics and Gynecology
Depositing User: کتابخانه مرکزی دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان
URI: http://eprints.hums.ac.ir/id/eprint/2396

Actions (login required)

View Item View Item